Menu

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

2017 2016 2015
Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
Een ABCD-popelmiddag in en met de Koornhorst op 19 april 2016 Het eerste dat ik zie als ik op 19 april om 10 uur de Koornhorst binnenstap zijn de mooi versierde gangen, het werk van Willy, Hoofd Versieren van de Koornhorst, die al vanaf half zeven bezig was. Dat is het begin van de ABCD[1]-Popelmiddag met 80 community builders uit het hele land en met de community builders uit de Koornhorst. De Koornhorst is een wooncentrum voor ouderen in Amsterdam Zuidoost, waar ongeveer 450 mensen wonen. Wij – de initiatiefgroep van de Popelmiddag - hebben de Koornhorst als locatie voor de popelmiddag gekozen omdat hier community building gewoon bijzonder is. Wij hebben totaal geen moeite met de voorwaarde dat de zaal de hele tijd toegankelijk moest blijven voor iedereen die in de Koornhorst woont. En uiteindelijk is het deze voorwaarde die maakt dat het een ABCD-popelmiddag ín en mét de Koornhorst wordt. Mevrouw Eleonora en mevrouw Rechard, twee actieve community builders uit de Koornhorst, openen de middag: 'Wat leuk dat jullie juist popelen als motto voor deze middag hebben gekozen. Want popelen is altijd gerelateerd aan iets positiefs: je staat nooit te popelen om de griep te krijgen. Laten we er iets moois van maken, we staan al te popelen om aan de slag te gaan!” De mannen van de biljartclub gaan ondertussen door met biljarten, mevrouw de Kam en mevrouw Woldendorp bemensen de bar. Misha de Jong en Stef Spigt van Amstelring helpen mee tafels sjouwen, koffie uitdelen, stoelen klaar zetten. Robbie Haakman heeft een prachtig handschrift, kom ik achter als ik de mooie programma- en keukenborden zie. Meneer D., die soms een beetje de weg kwijt is, geniet van onze zelfgebakken taartjes. Liesbeth Hendriksen en Redley Jakoba van Rochdale, Wilma Nissen van Amstelring hebben in de Koornhorst een vergadering, schuiven even aan en maken een praatje met de bewoners die zo meteen een workshop geven over community building in de Koornhorst. In de workshop 'Communitybuilding in de Koornhorst' vertellen mevrouw Arend, mevrouw Eleonora, mevrouw Vyent, mevrouw Watson, mevrouw Paulina en mevrouw Henricus. Over hoe het vroeger in de Koornhorst was en hoe het nu is, wat hen bezig houdt, hoe ze het doen, waarom community building belangrijk én vanzelfsprekend voor hen is, hoe saamhorigheid en samen doen in de Koornhorst eruit zien en wat het voor hen betekent. Veel bewoners doen mee met de kampvuurgesprekken, zo ook mevrouw Schimmel. Ze heeft toevallig net marshmallows gekocht, toeval bestaat niet! Bij Mansoer, de winkelier, kun je prikkertjes kopen en daar gaan we dan: lekker aangebrande marshmallows eten en luisteren naar de verhalen van mevrouw Schimmel die vroeger op talloze basisscholen voorlas. 'Je moet niet de oudere kinderen hebben, je moet beginnen bij de 4 tot 5jarigen. Zij vinden het prachtig, maar krijgen veel te weinig verhalen voorgelezen!' Mevrouw Arend doet bij de levende marktplaats een oproep: 'Wie wil ons helpen om een keuken voor de Koornhorst voor elkaar te krijgen, waar we met en voor elkaar en anderen kunnen koken?' Jan Spruijt uit Schiedam biedt spontaan aan om mee te werken aan een fondsaanvraag, Heleen van Praag uit Gouda gaat ondersteunen bij het opzetten van een crowdfundingcampagne en Ina Oonk uit Bathmen weet een bekende Nederlander die het vast leuk vindt om ambassadeur van de keukencampagne te worden. Bovendien gaat de helft van de opbrengst voor de veiling van de talkingsticks naar keukenpot. Op het eind van de dag is meer dan 120 euro opgehaald! Waarvan de helft via de melkbus van Vasse die de crowdfunders van de Koornhorst voor deze gelegenheid mochten lenen. Taco Hoorn, bewoner van de Koornhorst, benadrukt bij de veiling het samen doen en biedt zijn buren aan om 2x per week een anti-spam-spreekuur te houden. De ABCD-popeldag krijgt een swingende afsluiting met het accordeonspel van meneer van de Bergh (van 90!) als begeleider van de 80 'Amsterdamse grachten' zangers. En culinair sluiten we af met de malse kipcurry en een lekker toetje van mevrouw Collins en haar kookteam. Als je weet, dat ze dit diner voor 100 mensen in haar eigen kleine appartement heeft klaargemaakt omdat er geen gemeenschappelijke keuken is in de Koornhorst, snap je waarom een gezamenlijke keuken bovenaan het wensenlijstje van de bewoners staat. Bij het etentje schuiven trouwens ook de bewoners aan, die deze bijeenkomst en de hele community building eigenlijk maar niks vinden. Volgens hen is het iets uit de jaren 60 met een grote geiten-wollen-sokken-gehalte. Het eten smaakt hen daardoor niet minder lekker en na afloop gaan we ruimte maken voor hun wekelijkse sjoelpartijtje. O ja, en meneer C. die niet zomaar binnen durft te komen met zijn scootmobiel, gaat uiteindelijk voor Jim Diers vertalen en veilt modelautootjes in ruil voor wol, omdat hij 3x in de week een breiclub in het Henriette Roland Holst-huis begeleidt. Ondertussen hebben potentiële huurders in de modelwoning kennis gemaakt met Cormac Russell en Jim Diers, die daar een interview geven voor een korte film van het RCOAK-fonds over Gewoon Bijzonder[2]. En mevrouw Eleonora geeft - in het Engels - een interview aan Philip Booth, community builder bij de Barnwood Trust in Gloucestershire/UK. Een ABCD-popelmiddag in en mét de Koornhorst. Als ik dit allemaal zo opschrijf, vraag ik me af waarom we uberhaupt nog bijeenkomsten organiseren op plekken waar niemand anders mag komen dan de deelnemers die zich ingeschreven hebben. Communitybuilding begint met ontmoetingen. We weten al dat daar 'Bumping-places' bij horen. Misschien wordt het tijd om ook meer Bumping Happenings te organiseren, met programma's waar iedereen aan mee kan doen! Want zo'n programma geeft reuring, maakt nieuwsgierig ('wat gebeurt hier eigenlijk') en nodigt uit om binnen te komen. Eén ding weet ik in ieder geval zeker: deze mooie samenkomst nooit had kunnen gebeuren als er niet zoveel ondernemende, creatieve en hartverwarmende mensen in de Koornhorst zouden wonen en werken! Birgit Oelkers, april 2016 [1] ABCD: Asset Based Community Development. Zie ook https://www.wijzijnabcd.nl/nieuws/abcd-popelmidddag-op-19-april.html. [2] Gewoon Bijzonder is een community building-initiatief in vier wooncentra voor ouderen en wordt mogelijk gemaakt door stichting Moved by ABCD, de ouderenfondsen RCOAK en Sluyterman van Loo, de bewonerscommissie en de Vrienden van wooncomplex de Drecht, woningcorporaties Rochdale, Stadgenoot, Pré Wonen, Ieder1 en de gemeente Deventer
Op 11 april 2012 werd het startsein gegeven tot Buurt Bestuurt in Pendrecht. Tot mijn grote verbazing was Aag Kriek, een bewoonster uit de wijk Spangen, samen met de bedenker wijkagent Hans Hoekman, het startsein kwam geven.Ik ben 5 jaar opbouwwerker in Spangen geweest en heb toen heel veel van haar geleerd. Die lessen schoten me allemaal door het hoofd toen ik onlangs op 26 maart op de begraafplaats Hofwijk bij haar crematie was. De aula was afgeladen met Spangenaren. Je kon een laatste groet aan haar brengen, de kist was nog open. De ziekte had haar flink te pakken gehad. Maar haar uitstraling was nog even kordaat als tijdens haar leven.'Niemand wordt er in onze wijk na weken dood in zijn woning gevonden", zei ze tegen de bewoners in Pendrecht op die avond in april 2012.De rest komt later!!!!
Ik ben opgegroeid in een achterstandswijk aan de rand van Drachten. Vlakbij mij, aan de andere kant van ons voetbalveld, woonde Martijn. Ik leerde hem kennen toen ik zeven jaar oud was. We voetbalden samen, hij was Kluivert en ik Dennis Bergkamp. Martijn hoefde nooit naar huis, hij vertelde trots dat ie tot diep in de nacht TV mocht kijken. Mijn moeder stond aan de rand van het veld en wenkte, ik moest naar bed. Martijn zei nog even door te voetballen. Ik was jaloers op hem, hij mocht alles, Martijn hoefde niet eens te lopen naar zijn school. Hij werd opgehaald met een speciaal busje. Op een dag was hij weg. Doordeweeks kwam hij niet meer naar buiten. Later kwam ik er achter dat hij niet meer thuis woonde. Zijn moeder had hem laten opnemen in een tehuis. Jaren later, toen de instelling geen enkele reden meer zag om hem binnen te houden werd hij weer naar huis gestuurd. Ik was blij. We waren dertien. Martijn was in de jaren dat hij weg was een stuk wijzer geworden, hij praatte veel over drugs, drank en meisjes. Ik knikte met hem mee en had geen idee. Martijn dronk veel, te veel. Als we op feestjes waren moesten we 'm vaak naar huis dragen. Op één avond had hij het heel bont gemaakt. Hij smeekte mij en een andere jongen om hem naar huis te brengen. 'mijn moeder mag het niet merken, mijn moeder mag het niet merken.' Hij bleef het maar herhalen. Schouderophalend brachten we hem naar huis. Dat viel nog niet mee, tussen ons in sleepte hij zichzelf door de nacht heen. 'Ik ben mijn sleutels vergeten!' Angstig greep hij naar zijn jaszakken. Tevergeefs. We belden aan. Martijns' moeder deed open. Ik keek langs haar de woonkamer in. Onder de salontafel stonden vier kartonnen pakken witte wijn. Ze stonk naar alcohol. Met een sigaret in haar hand deed ze de deur open. Ik hield Martijn bij zijn kraag overeind. Zijn moeder leek niet door te hebben dat hij dronken was. Voordat ze iets kon zeggen zei ik snel: 'Martijn is zijn sleutel vergeten.' Het leek haar niets uit te maken. Het leek te lukken om Martijn geruisloos naar binnen te loodsen. In de hoek van de gang stond een plastic hondje, in het hondje zat een sensor, als je er langs liep kwam er een blafgeluid uit. Martijn was vergeten dat het hondje er stond, op het moment dat hij naar binnen liep struikelde hij over het plastic beest. Het hondje rolde blaffend de gang in, Martijn viel languit in de gang. Het plan was mislukt. Zijn moeder ontstak in blinde woede. 'Je bent net je vader!' Terwijl ze dat schreeuwde smeet ze een glas naar zijn hoofd. Ze miste. Martijn ging naar bed, wij gingen naar huis. Die nacht ging het mis. Zijn moeder bleek nog een vijfde fles wijn te hebben. Terwijl Martijn sliep maakte ze zichzelf bozer en bozer. Ze kon zichzelf niet meer beheersen en liep met een glas wijn naar zijn kamer. Ze sloeg de deur open, het glas brak in haar hand. Bloed op de deur. Ze schreeuwde dat hij weg moest, uit het huis moest gaan, dat hij net zo'n klootzak was als zijn vader. Martijn ging. Die nacht is hij opgevangen door mensen uit de buurt. Ze boden hem een tijdelijke plek. Anders had hij in de portiek moeten slapen of terug gemoeten naar een instelling. Later heeft hij nog wat langer gewoond bij een gezamenlijke vriend van ons, zijn ouders konden niet accepteren dat hij weer terug moest naar de instellingen waar hij zo'n hekel aan had en hebben 'm in huis genomen. Dit verhaal inspireert mij nog steeds in mijn dagelijkse community werk. De kracht, medemenselijkheid en de prachtige oplossingen die voortvloeien uit een sterke community vormen de basis van een sterke samenleving.
Al een tijd lang denk ik na. Wat ik kan doen voor vluchtelingen. Toen ik dit voorjaar een moestuin kreeg toegewezen op het volkstuinencomplex midden in het Leeuwarder bos viel het kwartje. Samen op de tuin bezig. Zo heb ik hulp, want het is een behoorlijke klus en zo kan ik doen wat ik het liefste doe. Mensen een fijne tijd bieden en mensen en organisaties verbinden. Zo hebben de bewoners van de noodopvang even afleiding. Even tussen de vier muren vandaan. Even uit de drukte van de 700+ mensen die daar wonen. Even het hoofd leeg met de handen in de aarde. En na een paar uurtjes tuinwerk, met een warme kop thee, tevreden terug kijken op het resultaat van de dag. Lekker buiten zijn en van de oogst ter plekke iets lekkers maken om te delen. COA en WeWillenWatDoen zeiden ja! Vluchtelingen zeiden ja! Het volkstuinencomplex zei ja! Vrijwilligers melden zich aan en ook de NHL Hogeschool is enthousiast. Hoe leuk zou het zijn als studenten samen met vluchtelingen een tuinhuisje bouwen op de tuin of een kas. Na de eerste keer op de tuin konden we meteen leren. Yousef die mee was was er op zijn enige paar schoenen. Die onder de modder kwamen. Hij vond het niet erg. Was blij zo bezig te kunnen zijn. Met gebaren en een paar universele woorden wist Yousef een herinnering met me te delen. Als kind hielp hij in een sinaasappelgaard waar hij het onkruid wiedde terwijl hij hurkend de okeroranje aarde schoffelde. Wat is de waarde van een fijne herinnering in een tijd van onzekerheid.
Twee jaar geleden is in Olst het idee ontstaan om tijdens het meerdaagse Olster Feest een dorpsdiner te organiseren. Concept: je nodigt iemand uit waarvan jij vindt dat die het verdient dat je voor hem, haar of hen kookt. Die neem je mee samen met het klaargemaakte eten naar de feesttent, waar dorpsgenoten ook naar toekomen met hun gasten en je eet samen. Vorig jaar 100 deelnemers. Actieve groepen uit het dorp verzorgen tijdens en na het eten het programma (bijv. modeshow, muziek etc). Dit jaar koken 8-10 mensen met een verschillende culturele achtergrond voor een klein bedrag voor hun dorpsgenoten. Samen genieten ze van de maaltijd en maken zo contact met hun (nieuwe) dorpsgenoten. Zo wordt er dit jaar Indisch, Irakees, Syrisch, Angolees en Birmees gekookt. Eten verbindt en is meteen gespreksstof. Onze zang- en acteertalenten van de vrouwengroep Femmes verzorgen het culturele programma en het initiatief bij De Buuren de modeshow!
April 2013. Ik fiets er regelmatig langs als ik mijn hondjes uitlaat. Langs De Blinkert, een verpleeghuis van het Leger des Heils in mijn buurt in Baarn. Volgens hun site een 'specialistisch verpleeghuis voor complexe zorg en behandeling'. Glurend naar binnen zie ik dat er meestal niemand in De Herberg zit, de ontmoetingsruimte van de Blinkert. Op een dag stap ik binnen en vraag aan Danielle, die er werkt, waarom er niet ook buurtbewoners of -groepen van de ruimte gebruik maken. Volgens haar omdat er geen alcohol gedronken mag worden. 'Maar ga je gang, hoor! Als je iets wilt doen, leuk!' Hmm, ik heb niet echt ideeën, maar ik realiseer me dat ik de buren eigenlijk helemaal niet ken die in de Blinkert wonen. 'Waarom kom je niet gewoon naar onze Pinksterlunch?' vraagt Danielle me. Die uitnodiging laat ik niet aan me voorbij gaan. Tijdens die lunch raak ik met Jaap, Kees en Tina aan de praat en komen we erachter dat we alle vier van koken houden. We besluiten om een keer samen te koken en daarvoor ook andere buren willen uitnodigen. Als we eruit zijn en of het macaroni of bami moet worden gaan we op een mooie zomerse zondag in 2013 voor 't eerst samen koken. We nodigen een paar buren uit mijn straat uit en een paar buren uit de Blinkert, dekken de tafels in met witte tafelkleden, zetten er karaffen water met munt op, bloemen, kleurige servetten en een mooie menukaart. En zitten met zo'n 10 buren lekker te smikkelen. April 2015 Het 10de etentje. Elke keer doen er weer nieuwe buren mee, inmiddels zo'n 30 per keer. Niet alleen directe buren maar ook mensen uit andere buurten, leden van 'mijn' energie coöperatie, soms raadsleden, een keer burgemeester en elke keer weer andere nieuwsgierigen. Intussen koken we om de maand. Het Leger des Heils doneert, de Coop en andere winkeliers geven korting. De chefkoks wisselen per etentje. De ene keer is dat Nol, mijn buurman van de overkant, een andere keer Eefje van 2 huizen verderop, dan weer Frans, de buurman van Tina, Maartje van Thuis Afgehaald of Marjo van de plaatselijke partij. Op een dinsdagmiddag krijg ik opeens een waarschuwend telefoontje van een raadslid dat ook soms kookt: 'Een raadslid dat in de buurt woont, gaat waarschijnlijk raadsvragen stellen over de Blinkert, omdat de buurt volgens hem overlast ervaart bij de coop. Een bewoner van de Blinkert heeft daar tegen de gevel geplast en bewoners uit de Blinkert zitten soms te drinken voor de winkel.' Ik ben ook 'de buurt' en ik ervaar geen overlast. Ik nodig de politicus die raadsvragen wil stellen uit om mee te doen met het volgende etentje. Hij neemt de uitnodiging aan, raakt in gesprek met bewoners, met Danielle en maakt met haar afspraken over wat te doen als er weer iets is bij de Coop. Weg raadsvragen. Met meer dan 40 buren hebben we genoten van een 4 gangen-menu van de Odd Fellows. Een van hen, Rob, liep ik toevallig tegen het lijf tijdens de Baarnse culturele markt in oktober vorig jaar. Ik had er nooit eerder van gehoord, van The Odd Fellows, en ook niet dat ze een fantastische kookploeg hebben. We raakten aan de praat, ik vertelde over de Blinkert-etentjes en van het een kwam het ander. Van het een kwam het ander is typisch voor wat er in de afgelopen paar jaar zoal op gang kwam door de etentjes en doordat Danielle van de Blinkert me in 2013 zo uitnodigend welkom heeft geheten. Mijn vriendin ik zijn inmiddels bevriend geraakt met Tina en gaan soms samen boodschappen doen, samen uit eten, naar een concert of winkelen. In mijn eigen straat zijn we door al die etentjes veel meer buren geworden dan we waren. Wist ik veel dat Nol, Eefje en Rina zo goed kunnen koken en Berend zulke lekkere truffels kan maken, dat Nol's kleinzoon bij Ajax speelt, Gerrit zo mooi kan zingen en Anton, onze schilder, met twee buurmannen gitaar speelt die soms als BurenGitaarTrio optreden. Ook van de Blinkert-bewoners weet ik nu veel meer dan alleen maar dat ze 'complexe zorg en behandeling nodig hebben.' Bijvoorbeeld dat Margreet prachtig kan mozaïeken en Tim een fantastische fotograaf is. Dat Frederieke naast Nederlands vloeiend Spaans en Portugees spreekt en Kees een verwoede drummer is. En ik had geen idee dat Barbara zo'n enthousiaste verbinder is en veel buren op de Zandvoortweg kent. Thijs, de kleinzoon van Nol die ook in Baarn woont en af en toe mee-eet, heeft in Tim, bewoner van de Blinkert, een nieuwe vriend gevonden. Samen zijn ze een perfect duo: Tim drumt en Thijs zingt. Mijn buurvrouw Rina is van plan om zo nu en dan leuke dingen te doen met de vier kinderen van het gezin verderop in de straat, zodat de ouders ook een keer iets voor zichzelf kunnen doen. Tijdens een van de etentjes hebben ze elkaar leren kennen. En bij het vorige etentje hebben we het over de leegkomende school tegenover de Blinkert gehad. Hoe mooi het zou zijn als die in de tijd tot de sloop, in gebruik genomen kan worden als trefpunt, werkplek en werkplaats van de buurt. Er kwamen een hoop ideeën op tafel. En laat nou toevallig op die avond ook RTV Baarn aanwezig zijn bij het etentje… kwam dat even goed uit! Zo zie je maar weer, van het een komt het ander. En wat voor moois dat allemaal is, dat kun je echt niet vermoeden als je zomaar ergens binnenstapt. April 2016 Birgit Oelkers oelkers@xs4all.nl 06-21224567 Als je een keer mee wilt eten, stuur dan een mailtje naar oelkers@xs4all.nl
Pagina's (1): 1